Niektóre kobiety preferują rodzić bez pomocy leków, opierając się raczej na technikach relaksacyjnych, czy metodach prawidłowego oddychania. Podczas poród naturalny, kobieta wspierana jest przez pielęgniarkę i lekarza, których zadaniem jest prowadzenie jej przez kolejne etapy rodzenia. Dla wielu matek, które decydują się na tę formę porodu, nie jest to kwestia „odwagi”, czy „męczeństwa”, ale świadomy wybór i doświadczenie, które daje im satysfakcję i siłę. W gruncie rzeczy, można powiedzieć, że rodzenie w sposób naturalny, opiera się tak naprawdę na wierze we własne możliwości oraz zaufaniu do swojego ciała i wcale nie oznacza wyboru bólu.

Nowotwory złośliwe kości to stosunkowo rzadkie choroby, które mogą wystąpić w każdym wieku, często rozwijają się u dzieci i młodzieży. Występuje kilka rodzajów: – mięsak kościopochodny i mięsak Ewinga – najczęściej u dzieci – mięsak okołokostny – guz występujący u dorosłych, wolno rosnący – chrzęstniakomięsak – nowotwór rozwijający się u dorosłych, w chrząstkach kolana, tułowia, ramion i górnych odcinków ud – guz wielokomórkowy – najczęściej pojawia się u kobiet, często w kolanie – szkliwiak – najczęściej rozwija się w podudziu w kościach długich – struniak – rozwija się w kręgach dolnego odcinka kręgosłupa, również w kościach czaszki, często upośledza wzrok Z reguły nowotwory kości u dzieci rozwijają się w okresie intensywnego wzrostu, przyczyna nowotworu kości nie jest jednak znana. Uważa się, że do nowotworu przyczynia się nadmierna ekspozycja na promienie X podczas badań rentgenowskich. Czynnikiem wpływający na rozwój nowotworu to choroba Pageta powodująca przerost kości. Najważniejszym objawem nowotworu kości są bóle kostne, które nie ustępują nawet po środkach przeciwbólowych. Do innych objawów należą takie jak: złamania kości bez wyraźnej przyczyny, osłabienie, utrata apetytu, spadek ciężaru ciała i częste stany podgorączkowe.

Tym terminem określamy zespól objawów występujący we wczesnym okresie niemowlęcym, charakteryzujący się napadami bólów brzucha ze wzdęciem i towarzyszącym rozdrażnieniem oraz krzykiem dziecka. Częściej występuje u dziewczynek niż u chłopców oraz w sytuacji, kiedy dziecko karmione jest sztucznie. U niemowląt, u których występuje kolka, typowe są: dobry apetyt, prawidłowy przyrost wagi, czasem nadmierne łaknienie i napady płaczu, zmieniające atmosferę domową w kompletny chaos. Kolki zazwyczaj występują o stałej porze dnia lub nocy, co ułatwia rozpoznanie. Należy pamiętać, że niemowlę, u którego występują kolki, jest w zasadzie dzieckiem zdrowym, a jego zachowanie zmieni się w ciągu kilku tygodni. Długi i głośny krzyk nie jest szkodliwy dla dziecka, utrudnia natomiast funkcjonowanie rodzinie. Jak w takiej sytuacji sobie radzić? Istnieje wiele domowych sposobów stosowanych przez matki oraz zalecanych przez lekarzy. Niemowlę krzyczące przez krótki czas można spróbować uspokoić noszeniem na rękach, kołysaniem lub pieszczotą. Niektóre dzieci uspokajają się po zawinięciu ich ciasno w pieluszkę i ułożeniu na brzuszku. Jeśli dziecko karmione jest sztucznie, zaleca się zmianę rodzaju mleka celem wykluczenia nietolerancji pokarmowej. Gdy karmienie trwa zbyt krótko (poniżej 20 minut), należy wymienić smoczek na nowy -twardszy, z małymi dziurkami. Dobre efekty daje podawanie niemowlęciu herbatki koperkowej czy rumiankowej w celu złagodzenia objawów. Matki karmiące piersią dzieci, u których występują kolki, same mogą w swojej diecie stosować herbatę koperkową. Tylko w trudniejszych bądź bardziej uciążliwych przypadkach wymagane jest podawanie leków, które w takich sytuacjach zalecałbym jedynie jako ostateczność. Mam na myśli leki stosowane przeciw nadmiernym wzdęciom oraz tonizujące układ pokarmowy poprzez działanie rozluźniające i poprawiające perystaltykę jelit. Zdarza się, że kolka w wieku niemowlęcym może być również objawem poważniejszej choroby i w sytuacjach niepokojących rodziców należy odwiedzić lekarza pediatrę lub lekarza rodzinnego.

Co kryje się za diagnozą mukowiscydozy?

To, że ktoś jest dotknięty najczęściej występującą u ludzi chorobą genetyczną – pojawia się ona średnio raz na 2500 urodzeń. Powoduje ją błąd genetyczny, którego współczesna medycyna nie potrafi naprawić. Jeśli więc twoje dziecko urodziło się z mukowiscydozą, to, niestety będzie ją miało do końca życia. Natomiast zadaniem lekarzy jest przedłużenie pacjentom życia i poprawienie jego jakości. A kluczem do tego jest wczesna i trafna diagnoza oraz prawidłowa terapia.

Jakie są objawy mukowiscydozy?

W organizmie chorego zalega gęsta, śluzowa wydzielina, zwłaszcza w układzie oddechowym i przewodzie pokarmowym, która zaburza pracę organizmu, powoduje stany zapalne i sprzyja różnym infekcjom. Dlatego do głównych objawów tej choroby należy nieustanny kaszel, nawracające zapalenie oskrzeli i płuc, przewlekłe zapalenie zatok, polipy nosa oraz nietolerancja pokarmów, niedrożność jelit, tłuszczowe stolce, wzdęcia, zaparcia a także kamica żółciowa. Dziecko chore na mukowiscydozę wolniej rośnie i gorzej przybiera na wadze, ponieważ nie wchłania prawidłowo pokarmów ani dobrze nie trawi.

Jak wykrywa się tę chorobę?

Pobiera się z palca kroplę krwi i oznacza w niej tak zwane markery choroby ( gdy są podwyższone – prowadzi się dalszą diagnostykę). W wielu krajach na świecie temu prostemu badaniu poddawane są wszystkie noworodki w drugiej lub trzeciej dobie po urodzeniu. Dzięki temu, w przypadku wykrycia choroby, leczenie można zacząć od razu. Niestety, w Polsce takich badań nie wykonuje się. W związku z tym lekarze często mylą się, bo dolegliwości mukowiscydozy są bardzo różnorodne i niezbyt charakterystyczne. Zdarza się więc, że lekarz, zamiast mukowiscydozy, rozpoznaje u pacjenta na przykład astmę oskrzelową lub nie tolerancję glutenu. Dlatego, jeśli podejrzewamy, że nasze dziecko może mieć mukowiscydozę, poprośmy pediatrę, by skierował je na tak zwany test potowy: chory na mukowiscydozę ma bowiem większą zawartość chlorków w swoim pocie.

Jak się leczy mukowiscydozę?

To bardzo poważna choroba, która wymaga systematycznego i kompleksowego leczenia. Dlatego dziecko, u którego została wykryta, powinno znaleźć się pod stałą opieką lekarza pierwszego kontaktu (rodzinnego lub pediatry), a oprócz tego musi okresowo przejść kontrolę w poradni specjalistycznej. Poza lekami, takimi jak między innymi antybiotyki, specyfiki rozrzedzające śluzową wydzielinę, enzymy trzustkowe oraz witaminy, dziecku cierpiącemu na mukowiscydozę potrzebna jest też wysokoenergetyczna dieta pokrywająca nawet sto pięćdziesiąt procent zapotrzebowania kolorystycznego jego zdrowych rówieśników oraz codzienna fizjoterapia, która najczęściej polega na drenażu założeniowym oskrzeli, oklepywaniu i inhalacjach.

Kto może zostać dawcą

Dawcą szpiku kostnego może pozostać praktycznie każdy. Istnieją jedynie pewne ograniczenia związane z wiekiem. W celu oddania swojej krwi do badania i wpisania się do rejestru należy mieć ukończony 18 rok życia. Istnieje również górna granica zostania dawca. Osoby powyżej 60 roku życia zostają wykreślone z rejestru. Każdy jednak może pozostać dawcą rodzinnym do 70 roku życia.

Cała procedura trwa przysłowiowe pięć minut. W celu zarejestrowania swojej osoby w banku należy zgłosić się Stacji Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w swoim miejscu zamieszkania lub do Kliniki Hematologii. Jeżeli takich miejsc nie ma w danej miejscowości, należy udać się do lekarza rodzinnego a ten wskaże najbliższy ośrodek, który zajmuje się rejestrem. Można także wypełnić formularz zgłoszeniowy na stronie www.szpik.info. Na podstawie tego zgłoszenia Poltransplant wskaże odpowiednie centrum. Każda osoba zobowiązana jest wypełnić formularz zgłoszeniowy, w którym należy zawrzeć wszystkie informacje na temat swojego zdrowia, przyjmowanych leków, przebytych chorób. Następnie po złożeniu wszystkich niezbędnych podpisów, od pacjenta zostaje pobrana próbka krwi w wielkości 9ml strzykawki. Na tym etapie kończą się wszelkie procedury. Każda osoba, która się zgłosi zostanie automatycznie zarejestrowana.

Nawet, jeśli badania wykryją, że nie może ona zostać potencjalnym dawca. Stacje nie powiadamiają pacjentów o tym, czy ten został zakwalifikowany, gdyż procedura ta działa automatycznie. Z chwilą, kiedy wszystkie parametry krwi dawcy będą zgodne z krwią biorcy, stacja zawiadamia owego dawcę. Jeśli ten wyrazi zgodę na pobranie szpiku, rozpoczyna się procedura badań kontrolnych badających obecny stan zdrowia dawcy.

Osoby dyskwalifikowane

Dawca szpiku powinien charakteryzować się dobrym stanem zdrowia zarówno obecnego jak i w przeszłości. Różne schorzenia mogą wykreślić pacjenta z rejestru. Są to:

• zakażenie wirusem HIV (lub przynależność do grupy zwiększonego ryzyka zakażenia tym wirusem)
• obecność antygenu HBs, przeciwciał anty HCV przy obecności HCV RNA (obecność przeciwciał HBc oraz przebyte zakażenie wirusem typu A są akceptowalne)
• aktywna gruźlica w okresie minionych 5 lat
• cukrzyca – jeśli wymaga podawania leków p/cukrzycowych
• aktywna astma wymagająca podawania leków (jeśli kandydat nie miał napadu astmy przez ostatnie 5 lat i nie pobiera leków to może być zakwalifikowany)
• przebyty zawał serca, zabiegi naczyniowe na sercu i inne schorzenia wymagające ciągłego podawania leków
• epilepsja (jeżeli pacjent pobiera leki p/padaczkowe i w ciągu minionego roku nie wystąpił więcej niż jeden napad to dawca może być zakwalifikowany)
• nadciśnienie – jeżeli jest utrzymywane na prawidłowym poziomie przez leki to kandydat może być zaakceptowany)
• stosowanie leków hormonalnych (wymagana jest konsultacja)
• ciąża – ciąża i laktacja bezwzględnie dyskwalifikuje dawcę (czasowo)
• łuszczyca
• tatuaż (jeżeli upłynął co najmniej rok od jego wykonania, tatuaż nie jest przeciwskazaniem)

Pobranie szpiku

Zabieg pobrania szpiku kostnego, z medycznego punktu widzenia, jest bardzo prosty. Pobranie szpiku można wykonać zarówno w warunkach szpitalnych jak i ambulatoryjnych. Od pacjenta pobiera się około 10-15 % komórek szpiku, co jest całkowicie dla niego bezpieczne. Taka wartość, bowiem odbuduje się w organizmie bardzo szybko. Szpik kostny jest pobierany za pomocą igły o średnicy nie większej niż 2 mm. Najczęstszym miejscem poboru jest talerz kości biodrowej, bowiem kość ta ma największa powierzchnie, co gwarantuje dużą ilość szpiku. Cały zabieg odbywa się przy znieczuleniu ogólnym pacjenta.
Pobranie trwa zazwyczaj 1-2 godzin. W tym czasie dawca otrzymuje swoją własną krew, którą został zobowiązany oddać 14 dni przed zabiegiem. Zazwyczaj dawcy zostają w placówce na noc a rano mogą już wrócić do domu.

Przeszczep przyjmuje się u blisko 95 % biorców. Niestety u 75 % występuje tzw. reakcja „przeszczep przeciw organizmowi”. Stan ten przypomina chorobę autoagresji, kiedy organizm biorcy nie przyjmuje nowego szpiku i powoli wyniszcza wszystkie narządy. Przez cały czas oczekiwania na szpik, organizm biorcy został praktycznie pozbawiony odporności. Pacjent, więc musi przebywać w specjalnym pomieszczeniu, wyizolowanym od bakterii. Po przeszczepie, komórki macierzyste szpiku wędrują do kości, aby tam zacząć odtwarzać nowy szpik.

Układ krwiotwórczy odbudowuje się w ciągu miesiąca. Na odbudowanie w pełni sprawnego układu odpornościowego potrzeba 1-2 lat. Niestety, nie u wszystkich pacjentów, układ ten powraca do normalnego i w pełni sprawnego funkcjonowania.

Każdy dawca powinien być również przygotowany na to, że może zostać wezwany do ponownego oddania szpiku dla tego samego biorcy lub poszczególnych komórek krwi.

Łatwiej niż się zdaje

Cała procedura związana z przekazaniem potrzebującym szpiku kostnego nie jest skomplikowana. Wystarczy jedynie mocno chcieć, wypełnić stosowne formularze i oddać swoją krew do badania. Następnie pozostaje jedynie czekać na telefon. Ze strony dawcy to wszystkie kroki, które musi w pierwszej chwili poczynić. Te trzy rzeczy mogą komuś uratować życie. Warto, więc pomyśleć, czy i my nie zechcielibyśmy zostać dawcami szpiku.

Kobieta, u której stwierdzono depresję poporodową powinna mieć włączone leczenie przeciwdepresyjne. Ze względu na wzmożoną wrażliwość na ewentualne działania niepożądane, początkowa dawka tych leków jest zazwyczaj o połowę niższa niż ta stosowana w depresji endogennej. Podobnie jak w przypadku innych rodzajów depresji leczenia nie wolno przerywać bez konsultacji z lekarzem. Zaniechanie terapii grozi nawrotem choroby.

Niektórzy specjaliści zaznaczają, że w przypadku kolejnej ciąży ryzyko wystąpienia depresji poporodowej wynosi 25 proc. Z tego też względu, po wnikliwej analizie dotychczasowego przebiegu choroby, lekarz może zalecić profilaktykę z zastosowaniem minimalnej dawki leków.

W leczeniu depresji poporodowej niemałe znaczenie ma też psychoterapia, która uzupełnia farmakoterapię. Takie leczenie może być prowadzone zarówno indywidualnie, jak i w grupie.

Wsparcie ze strony najbliższej rodziny pomaga uporać się z nagłą reorganizacją dotychczasowego życia. Kobieta, szczególnie ta, u której wystąpiła depresja poporodowa musi mieć oparcie w najbliższych osobach. Staraj się rozmawiać o swoich odczuciach, nie kryj niepokojów i zmartwień. Pamiętaj, że każda matka martwi się o swojego malucha, dlatego wysłuchaj rad mamy lub przyjaciółki i nie odrzucaj oferowanej przez nie pomocy.

Gdy na świat przychodzi dziecko, zaczyna się era nieprzespanych nocy i ciągłego zmęczenia. Zadbaj o regularny wypoczynek, który pozwoli zregenerować siły i doda niezbędnej energii. Lekkie, ale częste posiłki poprawią Ci samopoczucie i zapewnią odpowiednią ilość kalorii niezbędnych do wspólnego odkrywania świata z Twoim maluchem. Nie zapominaj o piciu dużej ilości wody; to ona jest głównym składnikiem budowy Twojego organizmu i poprawia jego funkcjonowanie.

Twoje dziecko jest już embrionem, składa się z 3 warstw:
warstwa wewnętrzna: z niej rozwiną się płuca, wątroba, układ pokarmowy,
warstwa środkowa: z niej powstaną kości, mięśnie, nerki, narządy płciowe, serce,
warstwa zewnętrzna: z niej powstaną włosy, oczy, układ nerwowy, skóra,
Test ciążowy lub badania krwi potwierdzą, już że jesteś w ciąży. Udaj się do lekarza, który badaniem ustali czy na pewno jesteś już w ciąży.
OBJAWY:
Pojawiają się już pierwsze symptomy ciąży: zmęczenie, tkliwość lub bolesność piersi, nudności, czasami rozdrażnienie, czasami niewielkie krwawienie.
Objawy te mogą być mylone z objawami przed miesiączką.

Odżywianie:

Najważniejszy okres rozwoju zarodka i łożyska przypada na czas, gdy kobieta często jeszcze nie wie, że jest w ciąży. Dlatego racjonalne odżywianie przyszłej matki jest bardzo ważne jeszcze przed poczęciem dziecka.

Masa ciała:

Kobiety z niedowagą mogą nie mieć wystarczających zapasów tkanki tłuszczowej, by wytwarzać estrogeny – najważniejsze hormony cyklu miesięcznego. Nadmierna tusza natomiast utrudnia niekiedy owulację. Jest zatem wskazane, by wcześniej pozbyć się nadwagi, ponieważ stosowanie diety odchudzającej przed planowaną ciążą lub podczas niej spowodowałoby niedobór podstawowych składników odżywczych.

Palenie tytoniu:

Przyszli rodzice powinni rzucić palenie, kiedy planują poczęcie dziecka. Nałóg ten przyczynia się do małej masy ciała noworodków, przypadków śmierci niemowląt oraz powikłań podczas ciąży. Nie ma takich preparatów, które odwracałyby szkodliwe następstwa palenia przez kobiety w ciąży.

Alkohol:

Picie alkoholu zmniejsza płodność zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Przed poczęciem dziecka należy więc ograniczyć picie alkoholu lub przestać pić w ogóle. Picie dużych ilości alkoholu przez kobietę w ciąży może prowadzić do uszkodzenia płodu i niedorozwoju umysłowego lub stać się przyczyną wrodzonego zespołu alkoholowego, polegającego na uzależnieniu od alkoholu przychodzącego na świat dziecka. Lekarze nie są zgodni, czy podczas ciąży dopuszczalne jest picie niewielkich ilości alkoholu. Zwykle zalecają abstynencję. Wypijanie ponad 2 jednostek alkoholu dziennie może uszkodzić rozwijający się płód.